Oprecht succes

Vorige week belde ik een opdrachtgever om te condoleren met het verlies van een familielid en hij vroeg daarna gelijk: ”daarvoor belde je natuurlijk niet?” Toen ik reageerde dat dit wel het geval was, viel hij even stil en was geraakt. Het tegenovergestelde hiervan was dat een ziek familielid een agendapunt was tijdens een overleg zodat de manager dit niet kon vergeten…oprecht of niet?

Natuurlijk moeten de resultaten in een zakelijke omgeving blijven doordraaien maar krijgen we niet betere resultaten door echt oog voor de medewerker te hebben? Ik herinner mij nog goed mijn eigen omslagpunt als manager ruim 10 jaar geleden. Na een vakantie kwam ik op kantoor en die hele dag vroeg niemand van mijn team naar mijn vakantie. Mokkend thuiskomend vertelde ik dit aan mijn man die mij vroeg hoe vaak ik echt tijd voor mijn medewerkers maakte? Tja, heel soms op het eind van de dag stelde ik een vraag over het weekend maar op de maandagochtend ging het toch vooral om de resultaten en als ik een vraag stelde, dwaalden mijn ogen vaak af naar mijn laptop…

Dit was voor mij de ‘eye-opener’ dat de grens die ik altijd trok tussen zakelijk en privé niet zo zwart wit is en dat het juist belangrijk is om ook de menselijke kant op kantoor te laten zien. Het heeft zeker 2 jaar geduurd om hierin de balans te vinden (hoe ver ga je hierin; moet ik dan zelf alles in detail vertellen over mijn privé leven en ben ik dan niet te veel tijd kwijt om alle medewerkers echt te leren kennen?) Het antwoord ligt er voor mij in dat je meer met jouw gevoel mag handelen in combinatie met jouw zakelijke ‘common sense’.

Als je iemand anders iets gunt, verwacht dan niet altijd direct iets terug. Toon eens oprechte interesse en ervaar wat het met die ander doet.